سهم من چیزی بود

که با مشت بسته دست چیم

اندازه اش کردم

درست

قد دلم بود.

 

 

 

                               عزیز دل

                               گلایه ای نیست..دلم تنگ است

                              برای خودم

                                         برای تو

                                             وبرای خدای کودکی ها

                             آن خدای مهربانی که وقتی هیچ کس نبود او بود

                             نه خدای این روزها

                             که همه هستند اما..او نیست

     امید توسلی

                      اگر از روح خود در اهالی

                      اینجا دمیده ای

                      دیگر به تو هم نمی توان تکیه کرد

          نویدتوسلی

دیشب از چخوف خوندام:

از میان کسانی که برای دعای باران به تپه ها می روند...تنها آنان که با خود چتری به همراه میاورند.به کار خود ایمان دارند...

ما نیز میخواستم چتری به همراه داشته باشیم ...و چترمان که سالهای نه چندان دور خاک گرفته بود ..و اکنون دو باره خاک هایش را زوده بودیم ...نمی توانستیم به همراه بیاوریم..چون چتر خاک گرفته در ذهنشان نقش بسته بود و اجازه آوردن چتررا ندادن ..

حال میگویند...چترت کجاست...

دیشب شب خوبی نبود ...شاید تروشات ذهن خسته و غربت باشد ..که اراجیف به نظر میرسد...

 

سهم من چیزی بود

که با مشت بسته دست چیم

اندازه اش کردم

درست

قد دلم بود.

عشق را فراموش کن
می خواهم در گیسوان ِ زردت هلاک شوم

                                        ریچارد براتیگان 

یک جاده پر پیچ خم ...

انتظار....و دلهای که هنوز میتوانند برای هم بتپند....

هنوز هم از روی رنگ نارنجی میتوان او را پیدا کرد...

روزها چه بد گذشت و ساعت ها طولانی....فکر دیدار دوباره خیالی بیش نبود...

آمده بود ...

دخترک از روزی که پایش را پسر قلم کرد بود دست به قلم شده بود....او روزی نوشته بود ...

 مرد نامرد است

ولی دخترک بعد از این غروب نارنجی خورشید را دیده بود با طلوع خورشید آغاز کرده بود ..زندگی جدیدش را ...

ماهها گذشته بود ......

روزی که آمده بود در محل خاطراتش تا برای بار آخر مکان خاطرت را فراموش کند...پسرک سر کله اش پیدا شده بود...

آنروز پسرک فقط آمده بود سکوت کند......

دخترک میخواست درد را فریاد کند و بگویید تنفر سر اپایی وجودش را گرفته...که بی خیال شده بود..

بی تفاوت

......

و گذشت ....خاطره خاک خورد ... وحال دیگر دیر شده بود

حتی رو در روی هم ..حتی دست در دست هم ..

دیگر شیشه شکسته شده بود ...

پست قبلی سریع ننوشتم ..و دیگر وقت نشد تصحیح کنم....امروز تازه دیدم چقدر گاف دادم...

بعد چند وقت که می نویسی گاف هم باید بدی... قبل ادامه نوشتن لازم دیدم..

از دوستان همیشه همراه وبلاکی خودم ....روزمرگی های یک آپاچی و خط خطی ...که همیشه با کامنت هایشان قاصدک را تنها نگذاشتن سپاگزاری کنم... .....

هرچند کامنتی برای دوستانم نگذاشتم ولی همیشه وبلاکشان را خواندم .. به شب تاب عزیز نیز تبریک میگویم

...............

 

 

---

 

یکی داشت فریاد میزد ...نه برای همیشه ...دیگر همه چی تمام شد

پسرک فقط میتوانست سکوت کند..

سکوت ..و سکوت ..

او فکر میکرد پرنده ماندنی است ... روزی که پرنده رفته بود...پسرک خندیده بود.....

او نمیدانست اشکش خواهد در آمد....وقتی پرنده اش حاضر نباشد دیگر روی شانه هایش بنشیند

روزها میگذشت ..و پرنده از آسمان آلوده شهر گذر میکرد...

 درجه آلودگی همه برای دخترک بالا بود..دخترک آسمان شهر آبی نمی دید ..و پسرک فکر میکرد با سهمیه بندی بنزین ..آسمان شهر زیبا شده..

ولی وقتی فهمیده بود راننده ای که نان کو دکش را از بنزین در میاورده چون راننده قبلا خواب دیده بود که کشورمان روی نفت است ...و و قرار است نفت را سر  سفره اش بیاورد ...او از ترس اینکه خانه اش بوی نفت نگیرد از خواب پریده بود...او دیگری بنزینی نداشت که از ان نان در بیاورد

...تازه پسرک فهمیده بود آسمان شهر هر روز آلوده تر میشود...

پسرک ...شب ها خوابش نمیبرد چون چند سال پیش یادش رفته بود ..دست دخترک برای عبور از جوی آب بگیرد...او انروز آب جوی را ندیده بود که ببیند آب آیینه عشق گذارن است...

حالا آمده دستی بگیرد ...اما...

....دخترک برایش دیگر نخواند.....ضیافت های عاشق را خوشا بخشش خوشا ایثار

فقط کفته بود :چه امیدی به این ساحل ...

و ادامه دارد:

 

         زخم                                                                      

             زندگیت منم...                                                              

                            همه به زخم های شان                                                             

                               دستمال می بندند                                           

                      تواما                                                                                  

                                    به زخمت                                                                                                                                              

                                    دل                                                 

                                    بسته ای